A moje ulubione danie to rosół, prawdziwy, domowy rosół. Po prostu uwielbiam jego zapach, smak, wygląd.. A kiedy jest do niego domowy makaron to po prostu bajka. Zimą wspaniale ogrzewa, latem podnosi na duchu.. Potrafi mnie przenieść w inny świat. A co to jest? Przecież to tylko rosół,.. a jednak cuda się zdarzają. On kojarzy mi się z Babcią, u której często na mnie czekał i z Dziadkiem., bo zawsze, po prostu zawsze, kiedy wracałam od nich włączał mi się "rosołowy syndrom" i musiałam sobie zrobić w domu rosół.. ale dla odmiany z lanymi kluseczkami mmm.. takiego sobie teraz apetytu narobiłam, ale chyba byłoby to odrobinę dziwne gdybym o 22 robiła sobie rosół.. A w sumie dlaczego nie?

Moja ulubioną potrawą są kartacze. Jadłam je pierwszy raz na Suwalszczyźnie dwa late temu i jako cepeliny w Wilnie. Moim domowym Panom – typowym poznańskim Pyrom tak się spodobały te wielkie ziemniaczane kluchy nadziane mięsem, że poprosili mnie o zrobienie takich w domu. Szukałam przepisu pełna obaw – starsza siostra opowiedziała mi o swojej nieudanej próbie zrobienia kartaczy.
Z pomocą przyszedł mi blogowy przyjaciel, Czyprak Antoni, który ma Tatula na Suwalszczyźnie i podał mi wypróbowany przepis. Z wielką trema przystąpiłam do wykonanie, używając dla ułatwienia sokowirówki do przetarcia i odcedzenia ziemniaków.
Poprzedniego dnia wieczorem ugotowałam kilo ziemniaków w mundurkach, a potem walczyłam, żeby mi ich nie zjedli z masłem i solą… Obrałam póki ciepłe i zmiażdżyłam na puch tłuczkiem do ziemniaków, bo maszynki do mielenia już nie mam a blender się popsuł.
Dziś w porze przedobiedniej( bo takie ciasto ziemniaczane musi być świeże, leżeć nie może!), obrałam i pokroiłam ok. dwa kg ziemniaków i wezwałam na pomoc Operatora Sokowirówki. W tym czasie podsmażyłam dwie średnie cebule na oleju ( pokrojone w kosteczkę), dodałam do tego prawie kilo mielonego mięsa wieprzowego i, żeby po ugotowaniu nie zbiło się w grudę, dałam jeszcze trochę smalcu z wędzonego boczku…Doprawiłam solą, pieprzem i rozmarynem.
Sok z przetartych ziemniaków odstawiłam na 10 min, żeby się ustała skrobia. Przetarte ziemniaki włożyłam do miski i połączyłam z ugotowanymi wczoraj, dodałam skrobię, która się ustała ( sporo tego było, prawie szklanka) i dwie łyżki mąki ziemniaczanej. Nastawiłam jeden wielki garnek do gotowania bigosu i … jeszcze dwa mniejsze – od zupy i makaronu, żeby wszystko ugotowało się w miarę równo. Nabrałam ciasta i zawinęłam w nie kulkę mięsa. Było trochę rzadkie, więc po drugim takim samym, dodałam jeszcze łychę mąki ziemniaczanej i teraz było już plastyczne.
Z tego ciasta wyszło mi 12 dużych, podłużnych kartaczy i jeszcze dwa mniejsze… Mięsa mi zostało, wiec je przesmażyłam razem z pokrojonym kawałkiem wędzonego boczku i cebulą, a to dlatego, że boczku było mało ( ktoś wczoraj wieczorem zużył do jajecznicy…).
Wrzuciłam kluchy do gotującej się osolonej wody w trzech garnkach i pilnowałam, robiąc surówkę. Stwierdziłam, że kapusta polecana przez Antoniego pyszna, ale ile można tych kalorii, zrobiłam więc surówkę z kiszonych ogórków, pomidorów i papryki z cebulą…
Gdy woda się zagotowała, podważyłam delikatnie kartacze drewnianą łopatką, żeby nie przywarły do dna. Wtedy, gotując się, radośnie przewracały się z boku na bok a ja patrzyłam, czy się nie rozpadają. I nie rozpadały się! Zmniejszyłam nieco płomień i gotowałam 20 minut, po czym wyjęłam łyżką cedzakową na durszlak, żeby odciekły.
Polałam boczkiem z mięsem i cebulką.
Spotkały się z wielkim entuzjazmem i zostały uznane z a równie dobre, jak oryginał. Robię je jako odświętne danie, zwłaszcza wczesną jesienią, kiedy ziemniaki są najlepsze.Polecam wszystkim- aksamitne puszyste ciasto pieszczące podniebienie, soczyste wnętrze – niebo w gębie !
Zdjęcia można zobaczyć pod tym adresem :
http://www.grazynagotuje.pl/?p=1225

Najbardziej ukochanym, uwielbianym i wręcz ubóstwianą potrawą jest tort makowy i to nie byle jaki.
Ale najpierw parę słów tzw. background'u.
Mieć neutralno/pozytywne relacje z teściową – to sukces.
Mieć super świetne relacje z teściową no i mieć u niej jak pączek w maśle – to już cud.
A że cuda się zdarzają, no i wyjątki potwierdzają regułę to ja się śmiało do tych wyjątków zaliczyć mogę
Lat kilka temu, zanim mój obecny małżonek takowy status przyjął, w wieczór wigilijny zakończywszy rodzinną wigilię udałam się na drugą wigilię do domu mojego ówczesnego lubego, a jak się później okazało jednocześnie obecnie małżonka.
U nich w domu – klasyka – zupa rybna, karp, sałatka porowo-ananasowa – smacznie, w miłej atmosferze, sympatycznie.
Potem prezenty. Kiedy domownicy rozeszli się do swoich pokoi i czas nadszedł by nacieszyć się prezentami.. siedząc nad wyczekiwanymi scrable'ami w moje ręce trafiło coś niebywałego.. otóż.. tort makowy.. warstwa makowa, jasny krem budyniowy, znów warstwa makowa, jasny krem, na wierzchu orzechy włoskie i domowej roboty polewa czekoladowa.
Mając już pewne doświadczenia z tortami, spróbowałam z pewną dozą nieśmiałości (zwłaszcza jak się wcześniej jadało torty weselne z mega dużą ilością kremu, po której tylko mdli)… ale wracając do wątku.. spróbowałam.. i zamarłam z wrażenia.
Moje serce zostało skradzione przez teściową za pomocą tortu. Cóż to była za rozkosz. Krem – idealnie gładki, nie za słodki, odpowiednio zaprawiony spirytusem , a warstwa makowa.. bez grama mąki, z olejkiem migdałowym.. do tego orzechy włoskie.. i ta czekolada…ahhhh mniaaaaaaami

Szczęśliwa posiadaczka tegoż przepisu mogę powiedzieć, że nie tylko ja jestem pełna uwielbienia dla tegoż cuda.. o czym świadczyć mogą tęskne zapytania koleżanek z pracy… czy przyniosę na urodziny/imieniny TEN tort makowy

Wpis mogę z czystym sumieniem zadedykować mojej teściowej, która przez żołądek trafiła do mojego serca, zanim synową się stałam